-Want ik ben gestorven door de wet en leef niet langer voor de wet, maar voor God. Met Christus ben ik gekruisigd: ikzelf leef niet meer, maar Christus leeft in mij. Mijn leven hier op aarde leef ik in het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en zich voor mij heeft prijsgegeven. - Galaten 2:19-20

Zeeotters hebben een soort 'favoriete knuffel.' Ze kiezen één steen uit die ze de rest van hun leven bij zich dragen. Ze spelen ermee en knuffelen het steentje.

We hadden een flinke hoosbui! Straten stonden blank, een brug werd onbegaanbaar, grote watervallen spatten tegen de zijkant van de auto kapot als spiegels op een tegelvloer. Onderweg raakte mijn auto zelfs heel even in aquaplaning terwijl uit de luidsprekers Brahms' beroemde "Ihr habt nun Traurigkeit" klonk. Over troost vinden in weerzien na de dood. "De sopraan klinkt als een libelle die over een waterlijn scheert," dacht ik, terwijl ik langs de Waterlöp reed.

Als God stil wordtZich terugtrektZich onttrekt

Wie Jezus kent, weet: Hij verheft zichzelf niet, Hij verrijkt zichzelf niet, Hij neemt niets tot zichzelf wat Hem niet toebehoort.

Overdenking over Johannes 12:1–8Mattheüs 26:6–13Marcus 14:3–9

Intuïtie is dat een innerlijk weten? Ik dacht erover na: waar in mijn lichaam zit intuïtie eigenlijk? Ik probeerde het te voelen. In mijn arm, in mijn been, in mijn buik, misschien in mijn teen. Maar ik kon het nergens vinden. En hoe weet je dan of het intuïtie is als je het voelt? Want het leek op een gevoel. Een soort korte lichtval in je gedachten waardoor iets even wordt uitgelicht wat je moet doen. Als het opeens vinden van een zeester in helder zeewater. 

Deze blog is geschreven in opdracht van de Unie-abc ook te lezen via deze link:

BLOEIENIn de krant stond een verhaal over mensen onder een lawine. Over hoe zwaar sneeuw kan drukken.

DE LAATSTE STEEN De laatste steen is gelegd. Van de Basílica de la Sagrada Família. Heel bijzonder. Maar de hoogste steen is de laatste en stel je voor dat je dáármee zou beginnen met bouwen. Dat je eerst de hoogste steen plaatst en alles eronder vastlijmt. Wat zou er dan nog te dragen zijn? Wat zou er nog te bouwen zijn? Waarom is de laatste steen eigenlijk de hoogste? En wat maakt hem bijzonder? Is het zijn positie? Zijn zichtbaarheid? Zijn symboliek? Of is hij alleen maar bijzonder omdat alles onder hem hem draagt? Wie draagt wie?

“Gehoorzaamheid is beter dan offer.”

Ken je dat moment, in de trein, wanneer de trein naast je langzaam begint te rijden, en je heel even denkt dat jij beweegt? Ik moest er gisteren aan denken toen ik op de parkeerplaats in de auto wachtte, en de auto naast me langzaam naar achter rolde. Een moment dacht ik dat ik het was en schrok eventjes.

Aan het begin van het nieuwe jaar lees ik de Bijbel, en begin ik bij het begin. Niet uit haast, maar juist om te vertragen elke dag een paar hoofdstukken. Vandaag, 3 januari 2026 ben ik aangekomen bij Genesis 5. De kadans verandert in de tekst. Het laat zich niet meer lezen als een vlot openingsverhaal dat je snel meeneemt naar de kern. Integendeel. Het is een tekst die je als lezer bijna dwingt om langzamer te gaan, om je tempo aan te passen en zorgvuldig te lezen. Al snel laat God zien dat wat je misschien geleerd hebt over 'vroege mensbeelden en evolutionaire theorieën' losgelaten moet worden, omdat de Bijbel je uitnodigt om de generatielijnen vanuit het eigen verhaal te lezen. Nog vóór de grote lijnen van schepping en zondeval zich volledig ontvouwen, vraagt iets anders al aandacht in Genesis de eerste genealogieën. Namen. Leeftijden. Herhaling. We zijn geneigd die snel te lezen of zelfs over te slaan, maar juist daar brengt dat de tekst ons tot stilstand bracht. Ik las de geslachtsnamen van Adams nakomelingen en dacht: